Oostende huilt

Ik was van plan om over enkele weken eens een lyrisch stukje te wijden aan één van mijn favoriete plekken hier: de kantine van de oude vismijn. Dit magnifieke gebouw, dat deel uitmaakt van het Oostendse erfgoed, bevindt zich op een prachtige locatie: op de Oosteroever, dichtbij de Vuurtorenwijk, op de landtong tussen de Voorhaven en het Visserijdok. Wie hier na een wandeling in de duinen of na een fietstocht binnenwaait, kan zich in een sfeervolle volkse setting – hoor dat sappige Oostends! – te goed doen aan een fris biertje of aan een glas voortreffelijke witte wijn, of aan een bord lekkere garnaalkroketten of verse zeetong. Tatiana, de uitbaatster, zet graag een extra portie frieten op uw tafel, of een potje bovenste beste mayonaise. De mama’s en de papa’s onder u kunnen hun ukken intussen loslaten op de immense houten dansvloer – alleen opletten dat ze niet op het podium kruipen en die gigantische luidsprekers omstoten! Ga daar eens een kijkje nemen, hadden we willen schrijven: gewoon met de tram, de bus of de auto richting vismijn, of nog leuker: per watertaxi naar Oosteroever. Helaas: de kantine is deze week failliet verklaard. Wéér dreigt een uniek stukje Oostende verloren te gaan. Het Vlaamse Gewest, eigenaar van het pand, is immers van plan om zijn maritieme diensten in het gebouw onder te brengen. What the fuck? Dit is alsof ze ineens zouden beslissen om van de historische Venetiaanse Gaanderijen een fietsdepot te maken! Dit bewijst dat het Vlaamse Gewest geen donder geeft om de stad Oostende; om haar geschiedenis; haar folklore; haar charme; haar troeven. Hierbij een oproep aan het Vlaamse Gewest: schroef die plannen terug, doe het juiste, en zorg ervoor dat de kantine kan voortleven. De garnaalkroketten van Tatiana zijn toch zo lekker.