Geen zuchtje wind vanmiddag. De hitte houdt me zachtjes omlaaggedrukt in mijn strandstoel. Ik open mijn ogen en zie een staalblauwe hemel. Ik draai mijn hoofd een beetje naar links en zie parasollen, windschermen, zonnekloppende lijven, een kind dat een zandkasteel bouwt. Ik probeer te lezen, maar mijn oogleden zijn te zwaar. Deze strandstoel zou de vermoeidheid uit mijn lijf moeten zuigen, maar het is net andersom: mijn lijf zuigt de vermoeidheid op van alle mensen die ooit op dit strand hebben gelegen. Een vliegtuig trekt zilverwitte strepen door het hoge blauw. Overal op mijn lijf verschijnen glinsterende luchtblaasjes; het lijkt wel alsof de zonnemelk die ik heb aangebracht door één of andere chemische reactie is veranderd in een parelend schuim. De zon mokert op mijn huid, dringt mijn poriën binnen, doet mijn ingewanden gisten.
‘Meneer?’
Er staat een man naast me. Zijn huid glimt van de olie, op zijn kruis kleeft een piepkleine zwembroek, en hij houdt een boek vast. Wat wil hij van me?
‘U bent aan het verbranden, meneer. Ziet u die witte blaasjes op uw schouder? Dat is niet goed.’
Dat weten we ook alweer. Ik bedank de man en beloof hem dat ik meteen een extra dikke laag zonnemelk zal aanbrengen. Ik sluit opnieuw mijn ogen – de hitte bewerkt mijn huid met de intensiteit van een zandstraler. Op een dag zal de zon groter worden, een rode reus worden, en iedereen op aarde verzengen. Hij die zonnebaadt, reikt al een beetje naar de apocalyps. Hoe zou het zijn om de laatste mens op aarde te zijn? Het verhaal van de laatste mens op aarde wordt onvermijdelijk een droeve vertelling, want het ogenblik dat de laatste mens op aarde heengaat, is het ogenblik dat de mensheid voorgoed uit het gezicht van de tijd zal verdwijnen. Het verhaal van de laatste mens op aarde speelt zich duizenden millennia na het jaar 2016 af, wanneer de meeste continenten onder de oceanen liggen verzonken en de zon op het punt staat om uit te doven. Wat betreft comfort, faciliteiten en levensomstandigheden en dergelijke is de laatste mens op aarde een beklagenswaardig hoofdpersonage. Hij betrekt een hol onder de grond van twee meter breed, vier meter lang en drie meter hoog, met stenen muren en een stenen vloer en een klein vierkant raampje in het plafond, en hij slaapt op een bed van gras en bladeren. Het verhaal van de laatste mens op aarde vangt aan met zijn ontwaken. Terwijl hij de slaap uit zijn ogen wrijft, stelt de laatste mens op aarde vast dat hij vergaat van de honger. In het rode licht van de wegkwijnende zon zoekt hij in zijn hol naar een versterkend maal – een endje wortel of een gedroogde paddenstoel – maar de schappen tegen de muur zijn leeg, op enkele gebruiksvoorwerpen na: een mok, een bord, een fles, een mes, tondel en vuursteen. De dag zal dus beginnen met een nieuwe speurtocht naar eten; een missie die de laatste mens op aarde aanvaardt met de gelatenheid van een man die beseft dat hij niet te kiezen heeft (wordt vervolgd).
a beat back in tempo 