Gent

Gent, er is iets met jou, schrijft Bart Eeckhout vandaag in De Morgen, naar aanleiding van die projectontwikkelaar die de Graslei tien dagen lang afhuurt om er een feesttent neer te poten. Nou, dat er iets is met Gent kan deze jongen, die tussen 2011 en 2015 door persoonlijke omstandigheden werd veroordeeld tot vier jaar Gent Centrum, eigenlijk alleen maar bevestigen. Wat er dan precies is met Gent? Wel, wat er de voorbije jaren allemaal is voorgevallen in het ooit zo fijne café van de Vooruit, vat het Probleem Gent eigenlijk goed samen. In de betere tijden stapte ik daar graag naar binnen: rustig aan een tafeltje zitten, de krant lezen, een biertje drinken in een aangename atmosfeer. Tot enkele hippe jongens besloten dat er met het café “iets moest gebeuren”. De prachtige antieke tafeltjes en houten stoeltjes dienden ineens te wijken voor een soort modernistische zitkubussen, waardoor het café van de ene dag op de andere op een slechte parodie op de IKEA leek. Op een verdoemde dag verscheen er in de rechterhoek van het ooit zo gezellige café een kleine speeltuin, waar de mama’s en de papa’s, meestal gearriveerd per bakfiets, hun ukken konden deponeren. Fijn voor die ukken, en fijn voor die mama’s en die papa’s die intussen aan die verschrikkelijke lange houten tafels gezamenlijk hun vegetarische schotels konden verorberen, maar als eenzaat rustig je krantje lezen of je Duveltje drinken was er met al dat gekrijs in je oren sindsdien niet meer bij. Ineens werd ook alles bio: de wijn, de croque monsieurs, de dagschotels, zelfs de kaasblokjes. Maar lekker? Ho maar! De Vooruit, ooit een authentieke plek waar je je als lonely man een beetje thuis kon voelen, was veranderd in een soort purgatorium waar de bewoners van de upperwhiteclasskoffiebarbubbel Gent massaal verzamelen bliezen. En zo verging het ook, helaas, de Charlatan en De Video. In De Video, ooit een heerlijk marginaal kot waar in de altijd stinkende toiletten rond drie uur ‘s morgens vaak onzedige dingen gebeurden (enfin, heb ik van horen zeggen, hé!), zitten de jongens en de meisjes tegenwoordig te facebooken en te whatsappen aan tafeltjes met theelichtjes op. En in de Charlatan, het beruchte Gentse oord van verderf dat u misschien kent van de film Belgica van Felix Van Groeningen, organiseren ze, zo heb ik me laten vertellen, tegenwoordig op zondagvoormiddag zelfs kinderfeestjes waar iedereen Fristi drinkt. Ziedaar Gent anno 2016: alle ruwe kantjes eraf gevijld, alles bio, alles heel erg duur ook, veel groentesapjes maar weinig rock’n’roll. Toen ik vorig jaar vanuit Gent naar Oostende verhuisde, en zo opnieuw terechtkwam in iets ruws, iets rauws, iets bruisends en iets om zich heen schoppends, was het alsof er een loden last van mijn schouders viel.